Папулярныя Пасты

Выбар Рэдакцыі - 2019

Мудрыя цытаты пра зіму з кнігі Туве Янсан пра Мумi-троляў

Дзіўнае гэты час - зіма! Усе вакол замярзае, пакрываецца снежнай коўдрай, прыродай кіруюць мароз і цемра, а кожная вылазка з дому становіцца подзвігам.
Фота: kids-bookreview.com

І ўсё ж такі мы любім зіму. За што? Праўда: усе ж за тое ж: няма нічога прыгажэй майстэрскіх марозных узораў на шкле, а заледзянелыя, прыцярушаныя дрэвы ператвараюць выгляд з акна ў казачную паштоўку; цёмныя доўгія вечары робяць дом самым утульным месцам на свеце, гарачы чай - казачна сагравальным адварам, а чытанне кніг - шчырым зімовым заняткам.

Фінская пісьменніца Туве Янсан ведала толк у добрай зімы, і гэтай любові да самога суроваму і разам з тым самому чароўнаму пары года яна навучыла герояў сваіх кніг. Мы выбралі некалькі выдатных ўрыўкаў з кнігі "Чароўная зіма", каб падбадзёрыць вас у гэтыя халодныя снежныя дні і трошкі закахаць у зіму.

* * *

Мумi-троль ніколі раней не бачыў снегападу і таму вельмі здзівіўся.

Сняжынкі адна за адной клаліся на яго цёплы нос і раставалі. Ён лавіў іх лапай, каб хоць на імгненне захапіцца іх прыгажосцю, ён задзіраў галаву і глядзеў, як яны апускаюцца на яго; яны былі мякчэй і лягчэй пуху, і іх станавілася ўсё больш і больш.

"Дык вось як, аказваецца, гэта бывае, - падумаў Мумi-троль, - а я-то лічыў, што снег расце знізу, з зямлі".

Паветра адразу пацяплеў. Вакол нічога, акрамя снегападу, не было відаць, і Мумi-троль запаў у такое жа захапленне, як бывала летам, калі ён пераходзіў ўброд возера. Скінуўшы купальны халацік, ён на ўсю даўжыню расцягнуўся ў снегавой гурбе.

"Зіма! - думаў ён Бо яе таксама можна палюбіць!".

* * *

Кацялок, які стаяў на печцы, закіпеў. Вечка сама сабой паднялася, а лыжка пачатку памешваць суп. Іншая лыжачка ўсыпала ў кацялок трохі солі і акуратна вярнулася на падваконнік.

Набліжалася ноч, і мароз мацнеў, а месячнае святло зазіраў ва ўсе зялёныя і чырвоныя стекольца.

- Раскажы мне пра снег, - папрасіў Мумi-троль і сеў у выгаралы на сонцы татаў шезлонг.- Я не разумею, што гэта такое.

- Я таксама, - адказала Туу-тикки.- Думаеш, ён халодны, а калі вылепіць з яго снежны домік, там становіцца цёпла. Ён здаецца белым, але часам ён ружовы, часам - блакітны. Ён можа быць мякчэй за ўсё на свеце, а можа быць цвярдзей каменя. Пра яго нічога нельга ведаць напэўна.

* * *

Туу -цікі пацерла сваю мыску і задумалася.

- Ці бачыш, - сказала яна, - столькі самага рознага здараецца толькі зімой, а не летам, і не ўвосень, і не ўвесну. Зімой здараецца ўсё самае страшнае, самае дзіўнае. З'яўляюцца ўсякія начныя звяры і істоты, якім нідзе няма месца. Ды ніхто і не верыць, што яны ёсць на свеце. Бо ўсе астатні час яны хаваюцца. А калі выпадае белы снег, ночы становяцца доўгімі, надыходзіць супакой і ўсё апускаецца ў зімовую спячку - вось тады яны тут як тут.

- А ты іх ведаеш? - спытаў Мумi-троль.

- Каго ведаю, а каго і няма, - адказала Туу-тикки.- Таго, хто жыве пад кухонным столікам, я, да прыкладу, ведаю вельмі добра. Думаецца, ён хоча захаваць сваю таямніцу, і я не магу пазнаёміць вас адзін з адным.

Мумi-троль штурхнуў ножку стала і ўздыхнуў.

* * *

Раптам шэрсць на спіне Мумi-троля ўстала дыбарам, і пасля некалькіх хвілін пакутлівага чакання ён раптам убачыў, як на змрочным небе, нізка над гарызонтам запалілася чырвонае ззянне. Яно згусла ў вузкую няяркую палоску, рассыпаюцца доўгія прамяні святла над ледзяным покрывам мора.

- Вось яно! - закрычаў Мумi-троль. Прыпадняўшы малую МЮ, ён пацалаваў яе прама ў мыску.

- Ах! Няма чаго дурэць! - сказала малая Мю.- Не шумі! Ці не з-за чаго!

- Ура! - працягваў крычаць Мумi-тролль.- Зусім хутка надыдзе вясна! Стане цёпла! Усё пачне прачынацца.

Схапіўшы чатыры злоўленыя рыбкі, Мумi-троль падкінуў іх высока ў паветра, потым пастаяў нават на галаве. Ніколі раней ён не адчуваў сябе такім шчаслівым, як цяпер на лёдзе.

У той жа момант лёд зноў пацямнеў.

Вароны падняліся ў паветра і, павольна узмахваючы крыламі, паляцелі ў бок сушы. Туу -цікі сабрала сваіх рыбак, а маленькая чырвоная палоска тым часам апусцілася за гарызонт.

- Ніяк сонца перадумала ?! - У жаху усклікнуў Мумi-троль.

- Нядзіўна, раз ты так вядзеш сябе, - сказала МЮ і памчалася на сваіх бляшаных вечках-каньках.

- Сонца вернецца заўтра, - суцешыла Мумi-троля Туу-тикки.- І яно будзе крыху пабольш, ужо як скарынка сыру. Ня прымай гэта так блізка да сэрца.

* * *

Пры святле прамянёў бледнага зімовага сонца з горнага схілу з'язджаў велізарны Хемуль. Ён трубіў у бліскучы медны рог, і здавалася, адчуваў сябе цудоўна.

"Гэты з'есць цэлую прорву варэння, - падумаў Мумi-тролль.- Цікава, што ў яго на нагах?"

Хемуль паклаў рог на дах дроўнага адрыны і зняў лыжы.

- Добрыя у вас тут пагоркі, - сказаў ён А слалам ў вас ёсць?

- Зараз даведаюся, - адказаў Мумi-троль.

Ён зноў трапіў у гасціную і спытаў:

- Ёсць тут хто-небудзь па імя Слалам?

- Мяне клічуць Саломея, - прашаптала малютка, спалоханай люстэрка.

Мумi-троль падышоў да Хемуль і сказаў:

- Па імі Слалам амаль нікога няма. Ёсць толькі адна па імі Саломея.

Але Хемуль, не слухаючы яго, абнюхаў татаву тытунёвую дзялянку.

- Добрае месца для жылля, - пахваліў ён.- Тут мы пабудуем снежны дом.

- Вы можаце пасяліцца ў мяне, - ледзь памарудзіўшы, сказаў Муми- троль.

- Не, дзякуй, - адказаў Хемуль.- У доме задушна, гэта шкодна для здароўя. Мне патрэбен свежае паветра, шмат свежага паветра. Мы зараз жа возьмемся за працу, каб не губляць дарма часу.

* * *

Пасля ежы Хемуль надзел лыжы і залез на самы высокі схіл пагорка, той, што спускаўся ў даліну над самай пячорай. Ля падножжа гары стаялі ўсе госці Мумi-троля і глядзелі на Хемуль, не ведаючы, што і думаць.

Яны тапталіся на снезе, час ад часу абціраючы мокрыя насы, - дзень выдаўся на рэдкасць халодны.

Але вось Хемуль паімчаў. Усе затаілі дыханне ад жаху. Пасярэдзіне пагорка ён зрабіў рэзкі паварот у бок, узняўшы цэлую хмару бліскучых сняжынак. Потым, закрычаў на ўсё горла, гэтак жа рэзка павярнуў у другі бок. На велізарнай хуткасці ён рабіў павароты то ў адну, то ў другі бок, і ад яго черножелтой курткі мітусілася ў вачах.

Моцна заплюшчыўшы вочы, Мумi-троль падумаў: "Да чаго ж усё, хто прыйшоў сюды, розныя".

Малышка мю стаяла на вяршыні ўзгорка і крычала ад радасці і захаплення. Яна разламала драўляную бочку і моцна прывязала да чаравіка дзве дошкі.

- А цяпер - я! - лямантавала яна і, ні хвіліны не вагаючыся, прыпусьціла ўніз з гары па прамой. Мумi-троль зірнуў адным вокам уверх на яе і зразумеў, што МЮ справіцца. Яе маленькае нядобрае тварык выказваў радасць і ўпэўненасць, а ножкі, нібы палачкі, цвёрда стаялі на снезе.

Мумi-троль адчуў прыліў гонару. Малышка мю каціла так бесшабашна наперад, яна неслася адчайна, зламаючы галаву і ледзь не ўрэзалася ў сасну, пахіснулася, але ўтрымалася на нагах. І вось яна ўжо ўнізе і, рагочучы на ​​ўсё горла, плюхнулася ў снег.

- Яна з маіх самых старых сяброў, - патлумачыў Мумi-троль Филифьонке.

- Так я і думала, - кісла сказала Филифьонка.- Калі ў гэтым доме падаюць кава?

* * *

Вецер тут жа унялся, і толькі тады Мумi-троль адчуў: вецер быў цёплы! Ён захапіў Мумi-троля за сабой, зрабіў яго такім лёгкім, што Мумi-тролю здавалася, быццам ён ляціць.

"Я адно цэлае з ветрам і непагаддзю, я часціца снежнай буры, - падумаў расчулены Мумi-тролль.- Гэта амаль як летам. Змагаешся з хвалямі, а потым паварочваешся, дазваляеш шпурнуць сябе прама ў прыбой і адпраўляешся ў плаванне, нібы бутэлькавае корак; у пене марскі гуляюць сотні маленькіх вясёлак, а ты, ледзь спалоханы, смеючыся, прычальваў да пустой беразе ".

Мумi-троль расхінуў лапы і паляцеў.

"Пужаюць сабе, зіма, колькі ўлезе, - у захапленні думаў ён Цяпер я цябе раскусіў. Ты не горш за ўсё астатняга, толькі цябе трэба даведацца. Цяпер табе мяне больш не падмануць!"

А зіма неслася разам з ім далёка-далёка па ўсім беразе, пакуль Мумi-троль ня уткнуўся носам у снег на заснежаным прычале і ня ўбачыў слабае святло, якое з акенца купальні.

- Вось яно што, я выратаваны, - сказаў збянтэжаны Мумi-троль.

Як шкада, што ўсё самае цікавае канчаецца тады, калі яго перастаеш баяцца і калі табе, наадварот, ужо становіцца весела.

Глядзіце відэа: Урок 1. Голос мудрості. В контексті (Снежні 2019).

Loading...

Пакіньце Свой Каментар