Папулярныя Пасты

Выбар Рэдакцыі - 2019

Аграрнае рух у Фінляндыі ў другой палове XIX-пачатку XX ст. Перадумовы і ідэалагічныя асновы - частка 2

У 60-я гады ідэя нацыянальнага развіцця, ужо даўно ула-девшая розумамі перадавых людзей таго часу, набыла харак-цёр масавага руху. У 1863 г. пасля больш чым пяцідзесяці-гадовага перапынку ў Фінляндыі была адноўлена парламент-ская жыццё. Яна вывела на арэну палітычнай барацьбы першыя палітычныя партыі.

змест:

  • частка 1
  • частка 2
  • частка 3

У гэты перыяд паўсталі партыйная друк і разам з ёй практыка шырокіх палітычных дэбатаў - са-здзяйснення задумаў новы для Фінляндыі элемент грамадскага жыцця. Законам 1865 г. а камунальнай самакіраванні і выбарах бы-ла ўведзена мясцовае самакіраванне сельскіх абшчын. Одновр-Менавіта было пацверджана права сялянства і іншых груп сельскага насельніцтва пасылаць сваіх дэлегатаў у парламент. У 70-я гады ў органах мясцовага самакіравання паступова узр-стала ўплыў сялянскіх лідэраў.

Зараджэнне аграрнага руху ў Фінляндыі непасрэдна звязана з рэгіянальнымі асаблівасцямі сацыяльна-эканамічна-га развіцця сельскагаспадарчай перыферыі, выявіць з найбольшай вастрынёй на фоне зацвярджэння капіталістычных ад-нашэння ў вёсцы. Фінская вёска была ўцягнутая ў арбіту але-вого, індустрыяльнага грамадства менавіта з дапамогай пашырэння лесапільнай вытворчасці, паскорыўся працэс сацыяльнага рас-пластовасці. Адносіны ўласнасці на зямлю сталі водападзелам новай сацыяльнай структуры сельскага насельніцтва.

Перш за ўсё сяляне-ўласнікі зямлі значна обога-скараціліся на продажах лесу, асабліва ў Паўднёва-Заходняй Фінляндыі. Праца на лесапільным і лесосплава таксама давала магчымасць і беззямельных насельніцтву некалькі павялічыць свае даходы, але розніца ў дастатку землеўладальніка і беззямельнага селяніна посто-янно ўзрастала. Гэтая сітуацыя пагаршалася узрослай прававой неабароненасць арандатараў і парабкаў. Разрыў дамоваў між-ду гаспадарамі, з аднаго боку, і арандатарамі і парабкамі - з другога, быў звычайнай з'явай. Сацыяльна-эканамічная напружанасць пагаршалася таксама тым, што дзеці сялян, якія валодалі зямлёй, усё часцей станавіліся беззямельнымі. У сваю чаргу гэта актывізавала міграцыйныя працэсы. У сілу адносна павольных тэмпаў індустрыялізацыі і урбанізацыі прамысловасць была не ў стане паглынуць ўсю працоўную сілу, выцясненне з сельскай гаспадаркі. Знешні паток адносна залішняга на-паселішча накіроўваўся ў Амерыку, унутраны - у паўднёвыя і паўднёва-за-падных раёны, дзе ўзнікалі новыя земляробчыя паселішчы.

На мяжы XIX - XX стст. сацыяльная структура фінскай дрэваў-ні ўключала 3 асноўныя групы насельніцтва: буйных землевла-дзялкі, сялян, якія валодалі зямлёй, і пазбаўленых ўласнай зямлі арандатараў і сельскагаспадарчых рабочых. Але, собст-венно, такое дзяленне было характэрна менавіта для паўднёва-заходніх губерняў, дзе назіраўся пастаянны рост маёмаснага нера-венства і было вялікае лік арендаторских гаспадарак.

Працэсы, якія адбываліся ў Паўднёвай і Паўднёва-Заходняй Финлян-дии, адлюстроўвалі найбольш агульную тэндэнцыю развіцця фінскай дэ-раўнуе, у той час як Эстерботния і Усходняя Фінляндыя з точ-кі гледжання як працэсу індустрыялізацыі, так і іншых напрамку-няў мадэрнізацыі грамадства адставалі ў сваім развіцці. Эстербот-ня, Саво і Карэлія, дзе аграрнае рух першапачаткова мела на-ибольшую падтрымку, прадстаўлялі фінскую перыферыю. Аграрыі-ная глыбінка была ў цэлым бядней, чым паўднёва-заходнія губерні Уусимаа, Турку і Поры, Хяме. З іншага боку, сацыяльная структура тут характарызавалася большай аднастайнасцю. У адрозненне ад паўднёва-заходніх губерняў тут не паўстаў развіты инсти-тут ​​арендаторских гаспадарак. Больш за тое, становішча арандатараў ў многіх выпадках мала чым адрознівалася ад становішча уласнікаў зямлі, паколькі плошчу большай частцы зямельных участкаў не перавышала 10 га. Пераважалі сямейныя фермы, сярэдніх участкаў было трохі, буйных маёнткаў не было наогул.

Так як умовы апрацоўкі глебы ў Паўночна-Усходняй Фін-ляндии былі цяжэй, чым у паўднёва-заходніх губернях, гаспадаркі тут былі ў цэлым вельмі беднымі. Таму ў гэтых рэгіёнах паміж ўласнікамі зямлі і беззямельным насельніцтвам не магло паўстаць гэтак жа глыбокай сацыяльнай прорвы, як у паўднёва-за-падных губернях, і ў сацыяльных адносінах захоўваўся вядомы традыцыяналізм. У Эстерботнии і Усходняй Фінляндыі вос-новные было не пытанне аб беззямельных арандатараў і наогул пра-тиворечиях паміж ўласнікамі зямлі і беззямельнымі, а пра-блем залішняга насельніцтва (у 70 - 80-я гады XIX ст. Яно вырасла да выключна высокіх ва ўмовах Фінляндыі значэнняў) і звязаныя з ёй беднасць і сацыяльная неабароненасць.

Недахоп прыдатных для апрацоўкі зямель пагаршалася пасце-пенным скарачэннем характэрнага для гэтых рэгіёнаў падсечнага земляробства, што было выклікана ростам цэн на лес, а таксама захаваць-нем драбнення участкаў паміж спадкаемцамі, "згодна з паўночным аб-разцу". У выніку ўзнікалі зусім нерэнтабельныя хо-зяйства, следствам чаго ў сваю чаргу было пагаршэнне і без то-га цяжкага становішча жыхароў вёскі. Пры гэтым менавіта ў сяўбе-вя-ўсходніх губернях былі сканцэнтраваныя шырокія зе-Мяльноў плошчы, якія належалі дзяржаве і розным таварыствам. Паколькі сяляне здаўна прывыклі лічыць сябе адзінымі законнымі гаспадарамі зямлі, пытанне аб зямлі па-паважна перарос у сур'ёзную палітычную праблему. Яе разрыў-шение ў першую чаргу тычылася маладога пакалення, з асаблівай вос-трацілу адчуваюць усю хісткасць свайго становішча.

Рост радыкальных настрояў назіраўся і сярод уласнага-каў зямлі, таму што ўзровень іх жыцця ўпаў з прычыны нізкай вытвор-водительности сельскагаспадарчай вытворчасці. Сяляне - ўласнікі зямлі пастаянна пакутавалі ад шматлікіх павіннасцяў-цей, у першую чаргу падатковых. Так, напрыклад, абавязкі ўтрымоўваць у спраўнасці дарогі, займацца возніцтвам, а таксама пла-тить царкоўную падаць рабілі існаванне селяніна, асаблівыя-але ў неўраджайным гады, вельмі цяжкім.

Эканамічныя цяжкасці, у значнай ступені нівеліруюць-сілы, якія становішча розных слаёў сельскага насельніцтва паўночна-ўсходніх губерняў, спрыялі імкненню захаваць у ме-няющемся грамадстве традыцыі і каштоўнасці сялянскага свету, вядома, моцна ідэалізаванага ў іх свядомасці. Заснавальнікі аграрнага руху падтрымлівалі ідэалы яднання сельскага насельніцтва і адмоўна ставіліся да гарадоў і непасрэдна звязаным з імі новых форм эканамічнага жыцця. Таму недастаткова шукаць вытокі аграрнага руху толькі ў спецыфіцы сацыяльна-эканамічнага развіцця Паўночна-Восточ-най Фінляндыі. Індустрыялізацыя абвастрыла здаўна існуюць-Вова супярэчнасць паміж горадам і вёскай і выклікала ад-ветную рэакцыю сельскай перыферыі як на ідэйна-культурным узроўні, так і ў форме стварэння розных арганізацый і аб-ства.

Найбольшы ідэалагічны імпульс аграрнае рух атрымаў ад фінскага нацыянальнага руху. Фінскае нацыяналь-нае рух, або фенноманство, паўстала ў Фінляндыі ў 30-х гадах. Яго заснавальнікам быў Ю. В. Снельман, ўспрыняў гегельянскай вучэнне аб грамадстве і дзяржаве ў перыяд свайго навучання за мяжой. Першапачаткова гэта было культурна-просве-тительское рух, якое ўключала як асноўны напрамак барацьбу финноязычной інтэлігенцыі за нацыянальную мову. Вос-новные арэнай гэтай барацьбы былі універсітэт, Фінскае літара-турнэ грамадства, школа. У палітычным сэнсе гэта быў рэ-формизм з прымешкай радыкалізму. Паколькі фінскае нацыя-нальнае рух зыходзіла з перспектыў стварэння грамадства дробных земляробаў, яно адначасова было і кансерватыўным.

Ю. В. Снельман і яго паслядоўнікі спрабавалі, па-першае, за-ставіць фінскі народ усвядоміць сваю культурную спадчыну і, па-другое, ажыццявіць да некаторай ступені радыкальную рэ-форму для паляпшэння сацыяльна-эканамічнага становішча финноязычных мас насельніцтва. Фінскае нацыянальны рух, паступова эволюционируя ў палітычны рух, вока-зало моцнае ўздзеянне на прыроду зараджалася партыйнай сістэмы Фінляндыі.

У 1863 г. маладое пакаленне финноязычной інтэлігенцыі, абапіраючыся на ідэі Ю. В. Снельмана, заснавала Фінскага партыю. Нягледзячы на ​​тое, што яе першапачатковая праграма была нацэлена на паляпшэнне сацыяльна-культурных умоў жыцця фінскага сялянства шляхам стварэння ў вёсцы розных асветнік-пейскіх устаноў і друку на фінскай мове, Фінская партыя не была сялянскай. У яе кіраўніцтве ніколі не было прад-ставителей сялянскага саслоўя. Хрысціянскай партыяй яе так-жа нельга было лічыць, хоць яна і мела цесныя сувязі з Фін-ской эвангеліцка-лютэранскай царквой, асабліва ў Паўднёва-За-падных Фінляндыі.

У 1890 г. адбыўся раскол фінскай партыі на консерватив-ную старофинскую і ліберальную младофинскую. Ні адно з рухаў фенноманов, палітычна якія кіравалі сялянскім саслоўем на працягу доўгага часу з 90-х гадоў, аж да парламенцкай рэформы 1906 года, не было ў першую чаргу са-цыяльна рухам. Сістэма поглядаў старофиннов і младофиннов адлюстроўвала толькі частка традыцыйных пошукаў і консерватив-ных уяўленняў сельскага насельніцтва. Патрэбам экономіч-скага і сацыяльнага абнаўлення згодна з патрабаваннямі які змяняе-ся грамадства з набліжэннем XX ст. надавалася ўсё менш слухаючы-ня. На першы план былі вынесеныя праблемы мовы і взаимоот-нашэння з Расіяй. Вядома, палітыка ў дачыненні да Расеі аказіі-ла пэўнае ўздзеянне і на аграрнае рух, але з пункту гледжання перадумоў стварэння самастойнай аграрнай партыі больш істотнае значэнне мае выяўленне сацыяльных асноў палітычнага абуджэння народа.

аграрнае рух арганічна развілося на глебе фінскага нацыянальнага руху, асабліва руху младофиннов. Поўнач-ная Эстерботния і Усходняя Фінляндыя былі рэгіёнамі пераважнага ўплыву младофиннов. Аднак на рубяжы XIX - XX стст. цяга селяніна да палітычнага самавыяўлення была гэтак моцнай, што ён больш не мог атаясамліваць сябе са старымі Фін-ільвяня партыямі. Калі раней з пункту гледжання кіравання крыжоў-Нін быў аб'ектам (ён не ўдзельнічаў у прыняцці рашэнняў, і яго за-дачай было толькі вытворчасць сельскагаспадарчых прадуктаў), то зараз яго становішча рэзка змянілася. У канцы XIX ст. крыж-янство стала асаблівай апорай фінскага нацыянальнага руху.

Глядзіце відэа: Debtocracy 2011 - documentary about financial crisis - multiple subtitles (Кастрычніка 2019).

Loading...

Пакіньце Свой Каментар